Okul öncesi dönemi ebeveynleri olarak, çoğumuz görünmez bir sırt çantası taşıyoruz: “Her
şeyi kusursuz yapmalıyım” baskısı. Özellikle sosyal medyada gördüğümüz sorunsuz
ilerleyen ev içi rutinleri, sıfır şekerli organik beslenme stilleri ve seslerin hiç yükselmediği
çatışmasız ev ortamları görmeye alıştık. Ancak bu ulaşılamaz standart, ebeveynleri
farketmeden günden güne tüketen büyük bir tuzağa dönüşüyor.
Peki, çocuğumuzun gerçekten kusursuz bir anne-babaya mı ihtiyacı var? Elbetteki bu bir
yanılgı.Çocukların asıl ihtiyacı olan şey kusursuzluk değil, sahicilik içtenlik ve “yeterince
iyi” olabilmektir. Sürekli en doğruyu yapma çabası, anı yaşamamızı engeller ve kaygıyı tetikler. Sürekli
“Acaba yanlış bir şey mi söyledim, travma mı yarattım?” endişesiyle hareket etmek,
çocukla aranızdaki doğal ve samimi bağı zedeler. Her şeyin her an yolunda gittiği yapay bir
fanus gerçekçi değildir, çocuğu gerçek dünyanın doğal iniş çıkışlarına ve hayal
kırıklıklarına karşı savunmasız bırakır.
Zaman zaman sınırların aşılması ve hatalar yapılması çok olağan olmakla birlikte, kriz
anlarını birer öğrenme fırsatına çevirebiliriz. Yorgunluktan veya stresten sesiniz
yükseldiğinde, derin bir nefes alıp “Şu an çok gerginim, sakinleşmek için kısa bir molaya
ihtiyacım var” diyebilmek, çocuğa kendi öfkesini nasıl sağlıklı yöneteceğini yaşayarak
gösterir. Çocuk bizim duygumuzu nasıl regüle ettiğimizi kopyalar. Hata yaptığımızda bunu
fark edip kabul edebilmek gerekir. ”Az önce sana bağırdığım için üzgünüm, aslında
yaptığın davranışa kızmıştım, seni seviyorum” diyebilmek; ilişkilerin krizlerle yıkılmadığını,
aksine telafi edilerek daha da güçlendiğini öğretir.
‘Yeterince iyi’ olabilmek de aslında beklentileri gerçekçi bir zemine oturtmakla başlıyor. Siz
her zaman mükemmel olamayacaksınız ve çocuğunuzdan mükemmel olmasını
beklememelisiniz. Çocuğunuz düştüğünde veya zorlandığında ona nasıl sarılıyorsanız,
ebeveynlik yolculuğunda hata yaptığınızda kendi omzunuza da aynı şefkatle dokunun.
Kendinize de anlayış göstermeyi ihmal etmeyin. Unutmayın günün sonunda çocuğunuz o
günkü muhteşem etkinlik planını değil, onunla göz teması kurarak ne kadar içten
gülümsediğinizi ve birlikte ne kadar eğlendiğinizi hatırlayacak.