Duygu düzenleme, çocuğun yoğun duygularını fark etmesi, ifade etmesi ve zamanla sakinleşebilmesidir. Erken çocuklukta bu beceri henüz gelişme aşamasındadır ve çocuklar duygularını tek başına yönetmekte zorlanabilir. Bu noktada yetişkin desteği kritik bir rol oynar.
Eş-düzenleme (co-regulation) yaklaşımı, çocukların duygu düzenleme becerilerini tek başına değil, bir yetişkinle kurulan güvenli ilişki içinde öğrendiğini vurgular. Bu yaklaşıma göre çocuk, öfke, hayal kırıklığı ya da kaygı yaşadığında sakinleşmeyi henüz kendi başına başaramaz; yetişkinin sakin sesi, yavaş bedeni ve kabul edici dili çocuğun sinir sistemini düzenler.
Davranışı hemen durdurmak değil, duyguyu anlamlandırmak esastır. “Ağlama” demek yerine “Şu an çok zorlandığını görüyorum” gibi ifadeler çocuğun anlaşıldığını hissetmesini sağlar. Araştırmalar, bu tekrar eden eş-düzenleme deneyimlerinin zamanla çocuğun öz-düzenleme becerilerine dönüştüğünü göstermektedir. Ebeveynin sakinliği, çocuğun içsel sakinliğinin temelini oluşturur.